Η "ΑΤΜΗΡΟΣ" (*)  ΝΑΥΤΙΛΙΑ

Αρθρο του Προέδρου Ε. Κούζιλου στα Ναυτικά Χρονικά

(*) ΑΤΜΗΡΟΣ : Αυτή που αίρεται από τον ατμό, Ατμοπλοία.

ΤΟΤΕ ΤΩΡΑ
«... Αλλά δεν είναι μόνον η Ναυτιλία, ήτις τοσαύτας αντιμετωπίζει δυσχερίας διά την επίλυοιν των ζητημάτων της, λόγω της Κρατικής αβελτηρίας και των κακών περί των πραγμάτων αυτής αντιλήψεων...» Υπάρχει κρατικός εφησυχασμός και δεν έχουν αντιληφθεί ότι στην παγκοσμιοποιημένη προ πολλού ναυτιλία κάποιοι δεν μας βλέπουν με καλό μάτι. Μη έχοντας εθνικές μεταφορές, το ελληνικό πλοίο δραστηριοποιείται σ' ένα διεθνές και άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Αρα η συμπαράσταση της Πολιτείας πρέπει να είναι αμέριστος.
«... Δεν στερείται το Κράτος μόνον θετικής εμποροναυτικής πολιτικής, στερείται ακόμη και λιμενικής τοιαύτης βάσει της οποίας θα ηδύνατο να κατευθύνει την λυσιτελεστέραν επιβατών, οχημάτων και εμπορευμάτων. 0 διακινούμενος οργάνωσιν και την ανάπτυξιν όμως όγκος των λιμένων της χώρος πολλαπλασιάστηκε....» Οι επιστήσεις των επιβατών (και Δικαίως) περισσότερες και υψηλότερες. Τα πλοία της Ακτοπλοίας «μεγάλωσαν» σε αριθμό, σε μέγεθος. Έγιναν σύγχρονα, πλούσια σε ανέσεις, σε πολυτέλεια, σε προσφερόμενες υπηρεσίες εν γένει.
«... Της τοιαύτης ουσιαστικής ελλείψεως απόρροια είναι η σημειούμενη σήμερον οικτρά διοικητική κατάστασις, είς τον πρώτον λιμένα της χώρας...» Η κατάσταση όμως των λιμένων παρέμεινε ίδια. Ως λιμάνια έχουν ονομαστεί αλιευτικά καταφύγια. Το πρόγραμμα κατασκευής, διόρθωσης κτλ. κινείται με τους χαρακτηριστικούς, αργούς ρυθμούς. Εικόνες που δεν μας τιμούν, γίνονται «πρώτο θέμα» στα ΜΜΕ. Δεν μας πάει, δεν το αξίζουμε.
«... Σοβαρότατα ποσά συναλλάγματος προερχόμενα από τας προσόδους της Ναυτιλίας μας, διαφεύγουν σήμερον από τα ίδιας μας χείρας...» Το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τραπέζης Ελλάδος, ανήλθε για το 2004 στο απίστευτα μεγάλο, για το ελληνικά δεδομένα, ποσό των USD 17.000.000.000 παρουσιάζοντας μάλιστα σημαντική αύξηοη και το 2005. Όμως ένα μεγάλο μέρος αυτού του ποσού φεύγει στο εξωτερικό για υπηρεσίες, που έξυπνα μας πουλούν λόγω δικής μας αδιαφορίας.
«... Και ως πρώτη ανάγκην, άμεσον και επιτακτικήν αν θέλωμεν πράγματι να φέρωμεν το Ελληνικόν πλοίον εγγύτεραν προς την Εθνικήν μας οικονομίαν και να καταστήσωμεν τούτο παραγωγικότερον υπέρ αυτής, έχομεν να υποδείξωμεν, την πρόσκτηοιν μιας δευτέρας δεξαμενής...» Έχουμε δεξαμενές μικρές και μεγάλες. Από τις μεγαλύτερες της Μεσογείου. Πλωτές και μόνιμες. Εχουμε επισκευαστική βάση. Έχουμε ένα μοναδικό εργατικό KNOW HOW. Έχουμε παράπλευρες υποστηρικτές δραστηριότητες σ' όλους τους τομείς. Δεν έχουμε όμως πλοία που να έρχονται. Να δεξαμενιστούν, να επισκευαστούν, ακόμη και να ναυπηγηθούν, θα ψάξουμε να βρούμε την αιτία; θα τολμήσουμε να την κοινοποιήσουμε; θα τολμήσουμε να λάβουμε μέτρα; Δεν βλέπουμε γύρω μας, τους γείτονες μας και όχι μόνο;

Με αυτές, εν ολίγοις, τις σκέψεις, κλείνω με κάτι σαν πρόταση, όχι για την τύχη της ατμήρου ναυτιλίας μας. Αλλά για την τύχη της σύγχρονης και μεγάλης ναυτιλίας της Ελλάδος, της πρώτης στον κόσμο. Οσο δεν δημιουργείται μια σταθερή εθνική ναυτιλιακή πολιτική, που θα έχει στόχους, οι οποίοι θα είναι ελεγχόμενοι, μετρήσιμοι, ρεαλιστικοί κτλ., που δεν θα αλλάζει κάθε λίγο και βέβαια δεν θα έχει το χαρακτήρα του εθιμοτυπικού, όπου θα γίνονται δημόσιες σχέσεις, θα ανταλλάσσονται φιλοφρονήσεις και θα χαϊδεύονται αυτιά, τότε κάποιοι, σε λίγο, ανεξαρτήτως γλώσσας θα γράφουν για μια συρρικνωμένη και, φοβάμαι, μικρή ελληνική ναυτιλία.