ΔΟΚΙΜΟΙ

            Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, όλοι σχεδόν οι σπουδαστές των ΑΕΝ – εγώ θα τους αποκαλώ πάντα Δόκιμους Πλοιάρχους – θα έχουν ναυτολογηθεί για το β’ εξάμηνο της τετράχρονης φοίτησής τους. Εγώ θα το λέω «το πρώτο τους μπάρκο».

            Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η υποδοχή θα τους έχει γίνει και πιθανόν πολλοί απ’ τους αυριανούς συναδέλφους να έχουν σχηματίσει και τις πρώτες εντυπώσεις τους. Παρ’ ότι είναι  λάθος, ο χρόνος είναι πάρα πολύ λίγος, το θεωρώ όμως πολύ λογικό. Μη μας διαφεύγει οτι αναφερόμαστε σε νέους μαθημένους διαφορετικά. Με άλλο νεύρο, με άλλον αέρα, με άλλη φιλοσοφία και βεβαίως με νέα και πολύ μεγάλη όρεξη. Όρεξη για δουλειά, όρεξη για μάθηση, όρεξη να μάθουν, να ψάξουν και να δούν τα πάντα.

            Αυτή την όρεξη αυτός που καλείται να την διαχειριστεί, είναι ο Πλοίαρχος και οι Αξιωματικού του πλοίου. Σ’αυτούς πέφτει το βάρος που απορρέει όχι απο κανόνες και κανονισμούς, απο έλεγχο και σημειώσεις του ΚΕΠ και των όποιων άλλων εντύπων, check list και forms που ενδεχομένως η κάθε πλοιοκτήτρια εταιρεία έχει θεσπίσει στα πλαίσια των απαιτήσεων που απορρέουν απο τον ISM ή το ISO ή τέλος πάντων οτιδήποτε άλλο : Απορρέει απο το βάρος, την ευθύνη και το ιερό και πανάρχαιο  καθήκον που αποδεδειγμένα ο Πλοίαρχος, δείχνει και διαχρονικά εφαρμόζει. Να αγκαλιάζει το νέο Δόκιμο με περισσή φροντίδα, με πατρική αγάπη, με στοργή, με ιώβια υπομονή και πραότητα, με κατανόηση και συγκαταβατικότητα και να δείχνει και να οδηγεί τον νεαρό δόκιμο στα πρώτα του βήματα στο πλοίο. Να του συγχωρεί τα λάθη, ακόμη και την απροθυμία του. Να καταβάλλει προσπάθεια προκειμένου να του μεταλαμπαδεύσει όλα αυτά που απαιτούνται προκειμένου κι’αυτός στα επόμενα χρόνια να συνεχίσει την μεγάλη παράδοση των Ελλήνων Πλοιάρχων. Των Ελλήνων Πλοιάρχων που αγωνίστηκαν προκειμένου να καταστήσουν την Ελληνική Ναυτιλία πρώτη δύναμη σ’όλο τον κόσμο και παράλληλα τους Έλληνες Πλοιάρχους, μοναδικούς και βεβαίως περιζήτητους.

Συνάδελφε Πλοίαρχε, εκτός των άλλων ο νεαρός Δόκιμος που έχεις, στο πλήρωμά σου, σου θυμίζει τα πρώτα δικά σου βήματα. Τα δικά σου, τα δικά μου και όλων των Πλοιάρχων, που τότε και εμείς ζητούσαμε άπληστα και με ενθουσιασμό να μάθουμε τα πάντα.

Να γίνουμε κοινωνοί κάθε μυστικού, κάθε πατέντας, κάθε μανούβρας και ικανοί να αντιμετωπίσουμε κάθε τυχόν πρόβλημα και θέμα που μας αφορούσε αλλά και μας ενδιέφερε. Μας ενδιέφερε, γιατί είχαμε βάλει βαθιά μέσα στο μυαλό μας αλλά και στο πετσί μας αυτό  που θέλαμε να κάνουμε, αυτό που θέλαμε να γίνουμε. Και βεβαίως ξέραμε πολύ καλά οτι σαν Έλληνες έπρεπε να γίνουμε αυτό που απαιτεί η ράτσα μας : Ο επιτυχημένος απανταχού Ναυτίλος που σε παγκόσμια κλίμακα πάντα θα αναζητά το χρυσόμαλλο δέρας....

Και η θύμηση όπως γνωρίζεις αγαπητέ Συνάδελφε για μάς τους παλιούς, έχει ξεχωριστή γλύκα, διαφορετική αξία. Ήταν πράγματι, αυτές οι ωραίες εποχές, που σαν νέοι κάναμε τα δικά μας όνειρα. Τα όνειρα αυτά που μας οδήγησαν επιτυχώς σ’αυτή την εξέχουσα κοινωνική θέση, που επιβεβαιώνει τον ποιητή, οτι αυτό που επιλέξαμε μας απέτρεψε σκεπτικοί να σιγοψυθιρίζουμε :

« Για το Μαδρας, τη Σιγκαπούρη, τ’Αλγέρι και το Σφαξ, θ’αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία, κι’εγώ σκυφτός σ’ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς, θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία »

Και αυτός ο νεαρός σπουδαστής που έχεις στην επίβλεψή σου, συνάδελφε, ο Δόκιμος όπως λέω, μας ξαναφέρνει αυτά τα ωραία συναισθήματα . Γι’αυτό και  του είμαστε υπόχρεοι.

Υ.Γ. Αυτό το γράμμα πάντοτε το θεωρούσα εκ του περισσού γνωρίζοντας τη φιλοσοφία του Πλοιάρχου και την πατρική αγάπη και στοργή. Ξέφυγα όμως, απο την ανάγκη που ένοιωσα, βλέποντας οτι ένας κακός χειρισμός και πρόχειρος προγραμματισμός απο τη μεριά της Πολιτείας, των ΑΕΝ, ακόμη και δικής μας, δημιούργησε κάποια προβλήματα στη ναυτολόγηση των νέων που ευτυχώς σύντομα ξεπεράστηκε.

Ευελπιστώ οτι την επόμενη φορά, θα έχουμε μάθει όλοι μας, ώστε να αποφεύγουμε τα λάθη.

Ε.ΚΟΥΖΙΛΟΣ