ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ

- Και βγήκε η απόφαση.

Πέντε χρόνια σχεδόν από εκείνη την κακιά ώρα και στιγμή που μας γέμισε ΠΟΝΟ – ΠΙΚΡΑ – ΘΛΙΨΗ και μας άφησε πολλά ΓΙΑΤΙ.

Πέντε χρόνια με ανακρίσεις, προσφυγές, πραγματογνώμονες, σχόλια, απόψεις ειδικών και μη, λαλίστατων «ξερόλα» και λοιπών. Και περιμέναμε υπομονετικά, διαμαρτυρόμενοι με την ευθύνη που ο ρόλος μας και το αξίωμα μας επέβαλαν.

Περιμενετε κύριοι.

« Μηδενί δίκη δικάσεις πρίν αμφί μύθοις…»

Κι εμείς πονάμε.

Με τα θύματα στα οποία περιλαμβάνονται και αρκετοί συνάδελφοι, είμασταν φίλοι. Όπως είμαστε και τώρα. Οι σχέσεις μας σαν Πλοίαρχοι με τους ταξιδιώτες ήταν και είναι διαχρονικές. Είναι σχέσεις φιλικές, ανθρώπινες.

Και να η απόφαση, βγήκε.

Χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα οδηγούνται στις Φυλακές Κορυδαλλού οι συνάδελφοί μας Βασίλης Γιαννακής, Πλοίαρχος και ο Αναστάσιος Ψυχογιός, Υποπλοίαρχος του μοιραίου ακτοπλοϊκού πλοίου «ΣΑΜΙΝΑ» και του ναυαγίου του στο οποίο χάθηκαν άδικα τόσες ανθρώπινες ζωές. Αθώοι επιβάτες και συνάδελφοι.

Με την απόφαση κρίθηκε πως το ναυάγιο “προκλήθηκε από κακή πλοήγηση από τον Αξιωματικό στη γέφυρα που τη μοιραία νύχτα είχε βάρδια…”.

Έτσι ύστερα από πέντε χρόνια ανακρίσεων και διαδικασιών το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο !!!

Και λέγαμε περιμένετε. Γιατί εμείς πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Δικαιοσύνη είναι το βάθρο των κοινωνιών (Βάθρο πολίων ασφαλές δίκα) και δεν θέλουμε να την κρίνουμε, ούτε άλλωστε, έχουμε τέτοιο δικαίωμα. Αυτό, όμως, δεν μας εμποδίζει να εκφράσουμε την πίκρα της πλοιαρχικής οικογένειας, αφού η κρίση για την πλοιαρχική ευθύνη πρέπει και αυτή να βρίσκεται στα όρια του μέτρου και της επιείκειας, μητέρας όλων των αρετών, και να μην εξαντλείται, όπως στην προκειμένη περίπτωση, με την πλήρη επαγγελματική και κοινωνική εξόντωση και απαξίωση ενός Πλοιάρχου από την μη αυτοπρόσωπη διεύθυνση του μοιραίου πλοίου κατά τη διάρκεια πλού με δυσχερείς συνθήκες, σύμφωνα με το σκεπτικό.

Η ταύτιση αυτής της αμέλειας του Πλοιάρχου με ενδεχόμενο δόλο, χωρίς μάλιστα το οποιοδήποτε ελαφρυντικό, υπερβαίνει, κατά την ταπεινή γνώμη μου τα προαναφερόμενα όρια του μέτρου και της επιείκειας. Αντιθέτως, εξαντλεί αυτά της αυστηρότητας. Και εδώ είναι το παράπονό μου. Όλα όσα προσέφερε στην μακρόχρονη θητεία του στο Αιγαίο, όπως και όλοι οι Πλοίαρχοι, δεν μέτρησαν και οδηγήθηκε ξανά στις φυλακές χωρίς ανασταλτικό αποτέλεσμα ;

Μένει λοιπόν, το παράπονο και η πικρία στους Πλοιάρχους και η ζωντανή πίστη και ελπίδα πως τελικά η Δικαιοσύνη θα καταλογίσει τις ευθύνες σε όποιους πράγματι ανήκουν.

Μένει ο σεβασμός στις αποφάσεις της δικαιοσύνης την οποία θεωρούμε καταφύγιό και μανδύα που μας προστατεύει διαχρονικά.

Μένει ο σεβασμός στη θλίψη και στον πόνο αυτών που έχασαν τους δικούς τους ( επιβάτες και πλήρωμα ) .

Και  στα πολλά ΓΙΑΤΙ προστέθηκε άλλο ένα.

ΓΙΑΤΙ ;

Ε.ΚΟΥΖΙΛΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ