ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΗΝ WISTA HELLAS

Λόγος του Προέδρου της ΠΕΠΕΝ, Ε. ΚΟΥΖΙΛΟΥ

      Θέλω κι εγώ να συγχαρώ την WISTA HELLAS για την αξιέπαινη πρωτοβουλία της  να διοργανώσει αυτή την ημερίδα. Να την ευχαριστήσω δε και για την εξαιρετική τιμή που μου έκανε και με κάλεσε και σαν ομιλητή, τιμή που αφορά και όλους τους Πλοιάρχους της μεγάλης Εμπορικής μας Ναυτιλίας.

      Επιπροσθέτως όμως, θα ήταν παράληψή μου, έτσι τουλάχιστον το αισθάνομαι εγώ, να μη εκφράσω δημόσια σ’αυτήν την τόσο σπουδαία ημερίδα με την παρουσία τόσων επιφανών από τον χώρο της Ναυτιλίας, τα συγχαρητήρια, τις ευχαριστίες μου και γιατί όχι, την ευγνωμοσύνη  μου για την επίσης σπουδαία και αξιέπαινη πρωτοβουλία που πήρε η WISTA στον εορτασμό των 20 χρόνων λειτουργίας του Σωματείου «ΑΡΓΩ». Των παιδιών με τις εξαιρετικές ικανότητες. Αυτή την εξαίρετη πράξη πρέπει να την ενστερνιστούμε όλοι μας. Πρέπει να βρεί κι άλλους μιμητές. Διότι όπως και να το δούμε τα παιδιά της ΑΡΓΩ είναι και δικά μας παιδιά, είναι παιδιά της ναυτιλίας και χρειάζονται την αγάπη και την βοήθειά μας. Ας γίνουμε λοιπόν μιμητές αυτής της σπουδαίας πρωτοβουλίας και αρωγοί στον δύσκολο αγώνα της ΑΡΓΩ. Λίγα δεύτερα αν μιλάμε στο κινητό μας, είναι σημαντικά για το έργο της ΑΡΓΩ.

Κυρία Πρόεδρε, κυρίες του Δ.Σ., σας ευχαριστούμε όλοι μας.

Αναφερόμενος τώρα στο υπό συζήτηση θέμα και υπό το βάρος του κύρους της εμπειρίας της προσφοράς εν γένει των προηγηθέντων να μου επιτρέψετε να αρχίσω κάπως ανορθόδοξα κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, όχι και τόσο απώτερο.

Πέρασαν πολλές και μακρές περίοδοι, όπως συμβαίνει πάντοτε στην ιστορία, για να φτάσουμε στο σημείο να πιστεύουμε οτι υπήρξε, παγκοσμίως, καταγραφή των δικαιωμάτων του ανθρώπου, αλλά και κατοχύρωση αυτών, με διεθνείς συμβάσεις. Όλα αυτά, δεν έγιναν σε μια νύκτα. Aπαιτήθηκαν σκληροί αγώνες και θυσίες στο βωμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Φαντάζει πια (και είναι πολύ μακρινή η εποχή), που ο οφειλέτης, ο ίδιος, η σύζυγός του ή το παιδί του, παρέμεναν όμηροι στα χέρια του δανειστή, ως εγγύηση, μέχρι να εξοφληθεί το χρέος προς αυτόν.

 Σε διαφορετική περίπτωση, ο δανειστής, είχε το δικαίωμα να πουλήσει «το περιουσιακό αυτό στοιχείο» προκειμένου με το τίμημα της πώλησης, να ικανοποιήσει εν όλω ή εν μέρει την αξίωσή του, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν ή υπερβολική, ή εντελώς άδικη, όπως οι περιπτώσεις για τις οποίες αναφέρομαι στη συνέχεια, γνωστές εξ’άλλου  σ’όλους μας.

Και ενώ πιστεύαμε, οτι τέτοιες καταστάσεις και περιστατικά ήταν ενταφιασμένες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και ανασύρονταν μόνο για την συγγραφή μυθιστορημάτων και για την δημιουργία κινηματογραφικών και τηλεοπτικών ταινιών, γίναμε μάρτυρες παρεμφερών περιστατικών στη σύγχρονη εποχή.

Αναφέρομαι όπως αντιλαμβάνεστε στα πρόσφατα παραδείγματα των ναυτικών ατυχημάτων του “PRESTIGE στην Ισπανία και του TASMAN SPIRIT στο Πακιστάν. Ατυχήματα που είχαν σοβαρότατες επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και καταστρεπτικές οικονομικές συνέπειες. Άσχετα όμως, απο το αν οι επιπτώσεις αυτές θα μπορούσαν να είχαν περιορισθεί ή και  αποτραπεί αν οι χώρες που είχαν την ευθύνη δρούσαν έγκαιρα και σωστά.

Οι ενέργειές τους όμως, απέδειξαν, οτι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονταν, ήταν στην πρώτη περίπτωση, η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος και προσπάθησαν να κρατήσουν εύθραυστες πολιτικές  ισορροπίες, εξυπηρετώντας μικροπολιτικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα η οικολογική καταστροφή να λάβει τέτοια διάσταση, που να μιλάμε για ολοκληρωτική καταστροφή.

Στα πλαίσια της τακτικής αυτής, αποσείοντας τις καθολικές τους ευθύνες, επέβαλαν υπέρογκα πρόστιμα σε βάρος των πλοιοκτητριών εταιρειών, τα οποία οι εταιρείες αρνήθηκαν ή αδιαφόρησαν ή αδυνατούσαν να τα πληρώσουν. 

-Τι έκαναν τότε τα κράτη μέσω των υπηρεσιών τους; Συνέλαβαν τον Πλοίαρχο και ανακοίνωσαν, ότι τον θέτουν υπό κράτηση. Έτσι απλά και ωμά, ο Πλοίαρχος, φυλακίστηκε, ταλαιπωρήθηκε, διασύρθηκε, μέχρι που τελικά κι έπειτα απο πολλές και διεθνείς αντιδράσεις να αποφυλακιστεί προσωρινά.

Να μένει όμως στη χώρα υπό περιορισμό και να του απαγορεύεται η έξοδος από την χώρα, με ότι αυτό συνεπάγεται για τον ίδιο, για την οικογένειά του, για την υγεία του. Ίδια συμπεριφορά και μεταχείριση όπως οι χειρότεροι εγκληματίες,  κακοποιοί, έμποροι ναρκωτικών και όπλων, μαστροποί και άλλα «μπουμπούκια» του παγκόσμιου στερεώματος.

Στη δεύτερη των περιπτώσεων, ο Πλοίαρχος, μέλη του πληρώματος και τις ομάδος καθαρισμού, κρατούνται και αυτοί όμηροι σαν μέτρο πίεσης. Ωμό εκβιασμό το λέω εγώ, για διεκδίκηση και αποκόμιση μεγαλυτέρου ποσού πρός αποζημίωση.

Αξίες, για τις οποίες όλοι κόπτονται, όπως αξιοπρέπεια, ελευθερία, δικαιοσύνη, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνείς συμβάσεις, καταπατούνται κατάφωρα και όλα γίνονται βορά στα όποια οικονομικά συμφέροντα.

Οι «φύλακες» αυτών των αξιών, γίνονται ενσυνείδητα συμπαίκτες, σ’αυτό το ακατανόητο για την εποχή μας παζάρι και δεν καταλαβαίνουν ότι η προστασία των θαλασσών και των οικοσυστημάτων δεν είναι δυνατόν να μετρηθούν με όρους οικονομικής συναλλαγής, που για να τους πετύχεις μάλιστα, χρησιμοποιείς την ομηρία για κυριότερο όπλο ή τα μικροσυμφέροντα των όποιων άλλων.

Όταν η οικονομική διαφορά και το πρόβλημα, μεταξύ σαφώς γνωστών αντιδικούντων, μεταφέρεται στην πλάτη του Πλοιάρχου, τότε είναι βέβαιο οτι οι άνθρωποι για τα δικαιώματα των οποίων όλοι δήθεν κόπτονται, έχουν γίνει «αντικείμενα» που τα ενεχυρίασαν χωρίς ντροπή, χωρίς αίσθημα και αίσθηση.

-Επιστρέφουμε στον Μεσαίωνα ;                            

-Θα κατρακυλήσουμε στη λίθινη εποχή;            

-Οτι κατακτήθηκε με κόπο και αίμα θα γκρεμισθεί ;    

-Ας επαγρυπνούμε, τίποτα δεν χαρίζεται

      Αλλά για να μη πηγαίνουμε τόσο μακριά, στην αλλοδαπή, να μη μας διαφεύγει και το τι γίνετε στο δικό μας χώρο, στα δικά μας χωρικά ύδατα. Κλήσεις σε απολογία σε καθημερινή βάση. Επιβολή υπέρογκων προστίμων, για ψύλλου πήδημα. Ελλείψεις, αδυναμία, αδιαφορία, άγνοια ακόμη και ανικανότητα ή δόλος κάποιων, φορτώνονται στην πλάτη των Πλοιάρχων της ακτοπλοΐας. Και οι απόλυτα υπεύθυνοι, κλείνουν πονηρά ο ένας στον άλλο, το μάτι και χαμογελούν.

      Από την πρώτη στιγμή που είδε το φώς της δημοσιότητας η πρόθεση, απόφαση και η επιμονή των «σοφών» της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, μάλλον «καρεκλοκένταυρους» πρέπει να τους λέμε, ολόκληρος ο ναυτικός κόσμος ξεσηκώθηκε.

      Δεν θα σταθώ στις λεπτομέρειες του κειμένου του άρθρου 4 ή 5 ή 15 ή της παραγράφου 8, 10 και στο στοίχο δείνα.  Αυτά έχουν αναλυθεί και εξηγηθεί. Δεν θα αναφερθώ αν ήταν ΒΕΤΟ ή όχι η άρνηση της Ελλάδος, δια του αρμοδίου Υπουργού, του κ.Μανώλη Κεφαλογιάννη. Ούτε θα σταθώ στις ενστάσεις, ερωτήσεις, επερωτήσεις και ότι άλλο έγινε στη Βουλή. Εκεί απαντήθηκαν και μάλιστα σωστά και με επιχειρήματα.

      Και είπα κι εγώ σαν Πρόεδρος της ΠΕΠΕΝ και μαζί όλοι οι Πλοίαρχοι της Εμπορικής Ναυτιλίας, Ναι καλά έπραξε. Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη ναυτική χώρα της Ευρώπης και κάποιες φορές πρέπει να το δείχνει.

Και με το ΒΕΤΟ το έδειξε. Δεν μπορεί χώρες, όργανα ή άτομα, που θάλασσα, πλοία και πολύ περισσότερο «Ναυτιλιακές Δραστηριότητες» τις έχουν δεί στην οθόνη του  P/C τους ή σε κάποια περίοδο διακοπών, να παίρνουν αποφάσεις σημαντικές και κρίσιμες για το μέλλον της Ναυτιλίας και των ανθρώπων της.

      Δεν μπορεί άνθρωποι πάντα υπό το κράτος του πανικού και της σκοπιμότητας να φέρνουν μέτρα, δήθεν σωτήρια για προστασία και πριν ακόμη να αρχίσουν να εφαρμόζονται, να παίρνουν άλλα. Παράδειγμα, τα μέτρα ERICA I και ERICA II.

      Δεν μπορούν, άνθρωποι με λίγες γνώσεις, στενό μυαλό, μηδενική αποφασιστικότητα ή τόλμη να παίρνουν μέτρα για μια μόνο περιοχή – την Ευρώπη –και για μια μερίδα πλοίων μόνο – τα κοινοτικά – και να προφασίζονται προσποιούμενοι ότι κόπτονται για την ασφάλεια των πλοίων και ανθρώπων και ότι ενδιαφέρονται τάχα για την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος.

      Δεν μπορεί άνθρωποι που στον βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας ή της οικονομικής συνδιαλλαγής να παίρνουν αποφάσεις που όχι μόνο μακροπρόθεσμα αλλά και βραχυπρόθεσμα θα  κάνουν κακό στη Ναυτιλία, στις μεταφορές, στην οικονομία γενικότερα.

      Όλοι αυτοί με τέτοιες αποφάσεις ξέχωρα όλων των άλλων δρουν αποτρεπτικά στην προσέλκυση αξιωματικών στο Ναυτικό Επάγγελμα και στην ήδη διαπιστωμένη έλλειψη Αξιωματικών, θα την αυξήσουν.

      Θα μπορούσα να αναφερθώ επί μακρόν, παραθέτοντας πληθώρα παραδειγμάτων. Προτιμώ όμως, να επισημάνω, να υπενθυμίσω και να κάνω γνωστό αν θέλετε σ’αυτούς τους κατ’ επίφαση «ειδικούς».

      Το ενδιαφέρον των Ελλήνων για την προστασία των θαλασσών, είτε αυτοί είναι ναυτικοί, είτε είναι πλοιοκτήτες εκφράζεται ξέχωρα από την κείμενη νομοθεσία και με τη ίδρυση και λειτουργία επι τόσα χρόνια της HELMEPA που θέτοντας ως στόχο, την ανάπτυξη περιβαλλοντικής συνείδησης στο χώρο της ναυτιλιακής βιομηχανίας, θα συμπληρώσει τις απαιτήσεις της νομοθεσίας για την πρόληψη της ρύπανσης και την ασφάλεια στη θάλασσα, πάντα με το διακριτό ρόλο του καθενός. Και όλα αυτά με ίδια  οικονομική επιβάρυνση.

Τι αποτελέσματα είχε, η πρωτοβουλία αυτή του αείμνηστου Γεώργιου Λιβανού, τα γνωρίζουμε όλοι μας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στο κόσμο ολόκληρο.

Ίδρυση παιδικής HELMEPA με πρωτοβουλία/ συνδρομή του καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, ώστε η συνείδηση της προστασίας του περιβάλλοντος να αρχίσει από την παιδική ηλικία.

Δημιούργησε ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ περιβάλλοντος και πολλά κράτη στο κόσμο την μιμήθηκαν και ζήτησαν βοήθεια, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ – ΚΥΠΡΟΣ – ΤΟΥΡΚΙΑ – ΗΠΑ και πολλές άλλες. Διεθνής αποδοχή και καταξίωση, απ’όλες τις χώρες, απ’ όλους τους οργανισμούς. Σημείο αναφοράς στα θέματα προστασίας των θαλασσών σ’όλα τα forum.

Σ’αυτούς τους κυρίους να τους θυμίσω ότι υπάρχει ο ΙΜΟ, που με την MARPOL επικυρωμένη απ’ όλα τα κράτη του κόσμου, που διέπει τους κανόνες, κανονισμούς και όλα τα σχετικά. Χρειάζεται βελτίωση, εκσυγχρονισμό ; Σίγουρα Ναι. Ας καθήσουν όλοι μαζί σ΄ένα τραπέζι και ας προχωρήσουν. Όχι όμως με τις απαράδεκτες, ανεξήγητες και ακατανόητες αποφάσεις που επιχείρησαν. Η φυλάκιση του Πλοιάρχου και του πληρώματος του μετά από ένα καθαρά ναυτικό ατύχημα, δεν είναι η λύση. Είναι προσποίηση , είναι στρουθοκαμηλισμός, είναι πολιτικάντικη τακτική. Είναι μέγα λάθος.

      Τακτική σαλαμοποίησης που κάποιες χώρες παίρνουν κάποια μέτρα, για κάποια πλοία, κάποιες άλλες διαφορετικά ή παραπλήσια ή ακόμα και αντίθετα, δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να δημιουργούν εμπόδια, στην παγκόσμια προσπάθεια για την σωτηρία των θαλασσών και του περιβάλλοντος γενικότερα.

      Κάτι τέτοιοι «ειδικοί» ή «φωστήρες» δικαιολογούν τον Έμερσον που βλέποντας την καταστροφή που συντελείται στο περιβάλλον και στις θάλασσες αναφώνησε :

« Μεγάλε Θεέ, μην εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο. Μην του δίνεις περισσότερη δύναμη, έως ότου μάθει να χρησιμοποιεί καλύτερα τη γή που έχει τώρα…..»

      Κάτι τέτοιοι ειδικοί και φωστήρες και παντογνώστες που με τις αλλοπρόσαλλες  αποφάσεις τους δικαιολογούν τον ομιλούντα που έχει εκφράσει έντονα την επιθυμία του ή να τους κλείσει «μπαλαούρο» ή να τους ξεμπαρκάρει πάρ’αυτά, από το πλοίο που λέγεται «Ναυτιλία».

      Η φυλάκιση του Πλοιάρχου και του Ναυτικού δεν σώζει τις θάλασσες.

Ας το καταλάβουν.

Κλείνοντας, θέτω εις προσοχήν όλων μας.

      Όταν μια ομάδα γυναικών, καθ’όλα καταξιωμένων στον χώρο της ναυτιλίας και όχι μόνον, χώρο δύσκολο, απαιτητικό κα στρυφνό πολλές φορές, βρίσκει χρόνο, όχι μόνο να προβληματιστεί και να κάνει ενέργειες όπως π.χ. για την ΑΡΓΩ και τα παιδιά της, όπως ο προβληματισμός για την ατυχηματική ρύπανση και με ότι αυτή συνεπάγεται για τους Πλοιάρχους κυρίως και για τα πληρώματα τους.

Όταν μια ομάδα γυναικών, οι γυναίκες της WISTA που  ξέχωρα από την επιτυχημένη καριέρα τους σαν business women,  είναι ή θα γίνουν μητέρες, πρέπει όλοι μας, σαν ελάχιστο να τους εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας και την ευγνωμοσύνη μας, με τα λόγια του ποιητή

      ΜΑΝΑ – ΜΗΤΕΡΑ – ΜΑΜΑ  Σ’ ευχαριστούμε

                              Σας Ευχαριστώ